نویسنده: admin

  • نی نامه جبهه ها – سروده ای ازشاعردفاع مقدس برادر امیرعابدی- جامانده -قسمت اول

    بشنو از نی قصه نی نامه را                    در غمش در آتش افکن جامه را

    سر نی نامه هویدا کی شود              تا طریق عشق بازی طی شود

    نی سر نیزه بلندایش خوش است                سر مویش تا ازل عاشق کش است

    نیستان مدهوش از بازی نی               از نوای پرده اندازی نی

    نی مدار عشق بازی را نوشت                 سینه را از نقش جانان می سرشت

    نی شراب بیخودی را سر کشید          جز نیستان نقش دیگر را ندید

    نی حسین است و نیستانش خدا    هست این نی نامه ای از جبهه ها

    ازمجموعه شعرشاعردفاع مقدس امیرعابدی”جامانده”

  • باز غزل خوان شده این سینه ام  – رزمنده بسیجی وشاعردفاع مقدس برادرحاج امیرعابدی – جامانده

    باز غزل خوان شده این سینه ام – رزمنده بسیجی وشاعردفاع مقدس برادرحاج امیرعابدی – جامانده

    به نام خدا

    باز غزل خوان شده این سینه ام           در گذر خلوت آدینه ام

    باز غم یار سفر کرده ام                      دیده به هجران تو سر کرده ام

    باز دلم شب شده و آتش شده            این دل رسوا شده سر کش شده

    باز هوای جرس قافله                     در هوس این دل بی حوصله

    باز دز و رمل و غروب آمده                 آتش گرمای جنوب آمده

    باز شب خط کمین ، اوج دین                باز شب حمله و خون جبین

    باز غزلخوان تمنای توست                مأمن دل گنبد مینای توست

    باز علی دانش و حاج رستگار            مانده فقط خاطره ها یادگار

    باز شب و ناز و ادای دلم                 نالۀ وا غربت بی حاصلم

    باز شهید همت و مهدی ،حمید             این همه دل واپسی ام را که دید

    قصۀ هجران دل و دلبرش                 پردۀ اسرار شده زیورش

    باز سر قافیه سودا کنم                    این دل واین میکده رسوا کنم

    قصۀ سی سال فراق دلم                   رنج بسی رنج شده حاصلم

    سینه سراسر همه غرق جنون             ابر دو چشم ریزش باران خون

    دوش به خوابم شد و حرفی بزد           غمزۀ ابروش به طرفی بزد

    گفت که وصل دل ودلدار نیست           عاشق دلداده در این باغ کیست

    گفت که در عشق نباشد وصال            عشق قماریست برای کمال

    مرد رهی ،مست در این بزم شو          همچو قلندر پر و پیمان برو

    مرد رهی سخت فراوان بکوش            رخت به آوردگه دل بپوش

    زخم زبان ورد لب یار بود                 آخر این عشق مرا دار بود

    حسرت و اندوه دلم را گرفت               از غم من عرش ثریا گرفت

    در پی خود هر چه نظر میکنم              بر دل بیچاره شرر میکنم

    ای دل عصیان زده   می گویمت            بر تل ویران زده می جویمت

    در پی دلدار کجا میروی                    پر عطش و بی سر و پا میروی

    ای دل بیچاره که تنها شدی                  در سفر عشق تو بی جا شدی

    شبنم اگر دیده به خون تر کند                شب نتواند به سحر سر کند

    قصۀ سیمرغ شنیدی ،به جان                 قصه بود راست نباشد ، بدان

    قصۀ هجران من و عاشقی                 همچو گل نسترن و رازقی

    قصۀ مردیست به شب سر کند               باده جنون دیده به خون تر کند

    نیمه شبی گرم به صف بوده ام              از دم آن باده نیاسوده ام

    اینهمه دلداده که عاشق شدند                 در ره مجنون به قایق شدند

    آتش و خون بود که در راه شد              شاهد آن معرکه ها ماه شد

    آتش و خون بود که موّاج بود               پهنۀ اروند پر امواج بود

    خانه پر از غربت یاران شده                دیدۀ دل وادی باران شده

    خاک و پلاک شهدا شمع ماست             غربت این خانه پر از ناله هاست

    شیعه دلش مملو از گریه ا ست              شوق رهایی به دلم مانده است

    جنگ که خاموش شد از یاد رفت            خرمن الاله که در باد رفت

    جبهه فراموش شد از یادها                   پس چه شد آن شیون و فریادها؟

    رقص شهیدان به میدان مین                  مانده دو ده سال به زیر زمین

    چفیۀ من همدم شبهای من                    یار وانیس دل تنهای من

    چفیه چرا رنگ به رخسار نیست             راز تو با لالۀ در خاک چیست؟

    چفیه که هم سفرۀ یاران شدی                 پس تو چرا دیده به باران شدی

    راز تو با صاحب ادینه چیست                همسفرت در دل آیینه کیست ؟

    ردّ شهیدان تو در خانه نیست                  شمع برای پر پروانه نیست

    پس چه شد آن سوز دعای سحر               نیمه شب و خلوت  چشمان تر

    آی امیر غم و هجران و عشق                 بس کن و کم گوی ز مردان عشق

    سینۀ شرحه به کجا دیده ای                    زمزمۀ عشق تو بشنیده ای

    حرف دلت را به که ها میزنی                 مرد نبینی که کنی ره زنی

    در غم این عشق بسوز و بساز                 گرچه دلت گشته نیستان راز

    همت :سردار شهید حاج محمّد ابراهیم همّت فرماندۀ لشگر 27 محمّدرسول الله صلوات الله علیه

    مهدی و حمید : سرداران شهید و مفقودالاثر به ترتیب :مهدی باکری فرماندۀ لشگر 31 عاشورا که در عملیّات بدر در شرق دجله در زمستان 1363 به شهادت رسیده و پیکر مطهرش هنوز در مقتل عاشوراییان کربلای 61 هجری از دیده ها پنهان مانده است

    حمید باکری معاون لشگر 31 عاشورا که در شب چهارمین روز عملیّات خیبر در هفتم اسفند 1362 در کنار پل طلاییه به شهادت رسیده و همچون برادرش وبرادر بزرگترشان علی باکری که در سال 1354 در ادامه مبارزات انقلابی خود تحت امر امام خمینی ره توسط دژخیمان ساواک تیرباران شده ووهر سه برادر گوییا از خداوند اینچنین خواسته بودند که حتی در ادامه  دنیا ستیزیشان یک ذرهّ از خاک زمین را اشغال نکنند لذا مزار هر سه شهید ناپیداست.

    روحشان شاد

    ازمجموعه شعرشاعردفاع مقدس امیرعابدی”جامانده”

  • به یاد شهدای عملیات مقدماتی والفجر در رمل های سوزان کویر فکه – جامانده

    به یاد شهدای عملیات مقدماتی والفجر در رمل های سوزان کویر فکه – جامانده

    من  از شط  خون  تا  جنون رفته ام

    به   مسلخ سرای   درون    رفته ام

    جنون زاده  را از جنون  باک  نیست

    هم اورد  او  جز  به  افلاک   نیست

    جنون زاده  را شط  خون مأمن است

    جنون زاده ها را همه  یک  تن است

    جنون زاده را جز جنون  چاره نیست

    جنون زاده ام من ،بگو چاره چیست ؟

    جنون زاده  را  جور  اندیشه   نیست

    بگو  جز جنون زاده  در بیشه کیست

    از مجموعه شعر شاعر دفاع  مقدس امیر عابدی” جامانده”

  • جانباز موسی سلامت

    شهید همت فقط نام یک بزرگ‌راه نیست/گفتگو با جانبازان: سیدمحمد مدنی و موسی سلامت

    خوشا رقص مردانی از آینه

    سواران میدانی از آینه

    خوشا رفتن از خود

    رسیدن به خویش

    سفر در خیابانی از آینه

    خوشا محو تکرار تصویرها

    گذشتن ز ایوانی از آینه

    دل خویش را آب و جارو کنیم

    بیاریم مهمانی از آینه

    ز باغی که آیینه کاری شده است

    بچینیم دامانی از آینه

    در آغاز آیینه بودیم و باز

    بیابیم پایانی از آینه

    اهل این‌طرف‌ها نبودند. آقا سیدمحمد مدنی و موسی سلامت را می‌گویم. انگار از یک جایی آمده بودند که من نمی‌شناختم. ندیده بودم شبیه‌شان را تا آن روز. آرام گرفته بودند، مطمئن بودند، نگاهشان نگران نبود آرام حرف می‌زدند…

    بچه‌ها هم جمع‌شان جمع‌تر بود آن روز، شمع محفل نورانی‌تر از همیشه بود که این طور پروانه‌وار همه دورشان حلقه زده بودند.

    مناسبت آمدنشان اعیاد شعبانیه و روز جانباز بود. یکی‌شان علاوه بر آنکه توان حرکت نداشت، به علت موج انفجار قدرت شنوایی هم نداشت. یکی از بچه‌ها با شوق رفته بود کنارش جا گرفته بود و به بقیه می‌گفت: هرکه از آقای سلامت سؤال دارد بگوید تا من برایش بنویسم…

    نمی‌شنید، اما چنان لبخندی میزد که با همه وجودت نشاط و عشق و به قول امروزی‌ترها «انرژی مثبت» را منتقل می‌کرد، می‌گرفتی.

    اولین سوال را از آقا سیدمحمد مدنی پرسیدند:

    اولین روزی که یک جانباز دچارقطع عضو میشه چه حالی داره؟

    من راجع به شرایط یک قطع نخاعی می‌تونم حرف بزنم که تجربه‌اش کردم. خوب یادم هست اون روز که زخمی شدم بیست، بیست‌ویک سالم بود، توی گرمای وحشتناک هوای خوزستان مجبور بودم درازکش روی زمین باقی بمونم، چون با هر تکون و حرکتی ممکن بود دشمن متوجه موقعیت بشه. وقتی تیر خورده بودم و قطع نخاع شده بودم، برام حال و هوای غریبی بود، چون می‌دیدم دست‌ها و پاهام سر جاشه، به ظاهر اتفاقی نیفتاده. اما نمی‌تونم پاهام رو حرکت بدم و این اصلا حس خوبی نیست! تشنگی شدید در حالی‌که آب توی قمقمه‌ات جوشه، تازه اگر جوش هم نبود نمی‌تونستی با وجود خون‌ریزی شدید آب بخوری چون وضع بدتر میشه، حالا تصور کنید که توی این شرایط آدم چه حال و روزی داره.

    تا وقتی که اومدم تو بیمارستان و مادرم به ملاقاتم اومد و ازم خواست که پاهام رو تکون بدم و نتونستم، نمی‌دونستم قطع نخاع یعنی چی… اما بعدش تازه متوجه شدم معناش از دست دادن توانایی راه رفتن و حرکت کردن تا همیشه است…

    میشه از خودتون بگید واینکه چی شد رفتید جنگ؟

    ما از ایرانی‌هایی بودیم که به عراق مهاجرت کرده بودیم، اما سال 1350تحمل‌مان تمام شد. از دست عراقی‌ها به ستوه آمده بودیم، به همین خاطر به ایران برگشتیم… با شروع جنگ هم با اینکه همسر و سه فرزند داشتم عِرق ایرانی بودن و حس دفاع از کشور، راهی‌ام کرد تا به جنگ بروم…

    آیا بعد از اتفاقی که براتون افتاد هیچ وقت خودتون رو زیر سؤال بردید که: چرا به جنگ رفتم؟

    نه! اتفاقا همیشه به خودم می‌گویم چقدر مدت زمان بودن من در جبهه کم بود… آن روزها خیلی‌ها برای فرار از جنگ از تهران به سمت جاده دماوند می‌رفتند و بسیاری از همان‌ها بر اثر تصادف در جاده کشته شدند. من به این موضوع معتقدم که تا آنچه برای شما مقدر شده برایتان اتفاق نیفتد از آن رهایی ندارید.

    در جنگ، عراق، به لحاظ تجهیزات جنگی به شدت مجهز بود و دریایی از این تجهیزات فوق مدرن را که کشور‌های پیشرفته در اختیارش گذاشته بودند در دسترس داشت و از آن همه فقط یک گلوله نصیب من شد و با همان یک گلوله سرنوشت من تغییر کرد. خاطرم هست بچه‌هایی را که قطع نخاع شده بودند، اما از برج‌های فلزی به زحمت خودشانم را بالا می‌کشیدند و می‌گفتند توانایی دیدبانی که داریم…

    شغل شما چیست؟

    وقتی به جنگ می‌رفتم در حال تحصیل بودم، بعد از اینکه بر اثر قطع نخاع از جنگ آمدم و مدتی که گذشت و به وضعیت جدید خو گرفتم، تحصیل را ادامه دادم و سعی کردم رشته‌ای را انتخاب کنم که نیاز به تحرک کمتری داشته باشم. تا مقطع دکتری حقوق تحصیل کرده‌ام و حالا هم که به لطف خدا نیاز مالی چندانی ندارم، به صورت مجانی مشاوره حقوقی ارائه میدهم.

    بیایید در باره پذیرش قطع‌نامه صحبت کنیم، فکر می‌کنید چرا در آن زمان در پذیرش قطع‌نامه تعلل شد؟

    یکسری مسائل پشت پرده بود که ربطی به ما پیدا نمی‌کند، اما این را می‌دانم که بچه‌های ما آنقدر به مقام ولایت و حضرت امام ایمان داشتند که هر آنچه ایشان امر می‌کردند بی‌چون و چرا اجرا می‌کردند.

    در روایات آمده که کسی به امام صادق(ع) به شدت ابراز ارادت می‌کرد. یک روز در حالی‌که در حال ابراز ارادت بود امام به او فرمودند داخل تنور شو! او با تعجب نگاه کرد و از این عمل امتناع ورزید. در همان حال یکی دیگر از یاران امام به نام خراسانی وارد شد و امام به او امر کردند داخل تنور شو و او این کار را کرد. تبعیت بچه‌ها هم از امام این‌گونه بود. خیلی‌ها در مقابل دستور عقب‌نشینی مقاومت می‌کردند.

    اما در آن زمان چون واقعاً کار دیگری نمی‌شد کرد و این بهترین تصمیم بود. پس بهتر بود زودتر پذیرفته می‌شد. و خوب در همه دنیا رسم بر این است که یک نفر حرف آخر را بزند. یا باید قبول می‌کردیم یا باز کشته و مجروح می‌دادیم.

    آیا می‌شود این صلح را به صلح‌های صدر اسلام تشبیه کرد؟

    بله مثل صلح حدیبیه، یا صلح امام حسن…(ع)

    در مورد عشق بازی و معامله با خداوند برایمان بگویید.

    جواب من در اولین کلمه توحید است. تا زمانی که معنای آن را نفهمیم جواب هیچ سؤالی را نخواهیم داد. چرا خودکشی‌ها زیاد است؟ دلیلش غیر از این است که از ذات پاک خدا و امید به وجود او دور شده‌ایم؟ گاهی به آسایشگاه ما سری بزنید، ببنید آن‌طور زندگی کردن چقدر است؟ ما در آنجا کسانی را داریم که سی سال است فقط روی تخت خوابیده‌اند و لعنت بر کسی که (فرقی نمی‌کند چه کسی مسئولین یا هر کسی در هر جایگاه و موقعیتی) بخواهد روی این ارزش‌ها قدم بگذارد. تجسم کنید در وضعیتی باشید که یک نفر بخواهد برای شما مسواک بزند و یا حتی یک لیوان آب به شما بدهد در حالی‌که نمی‌داند شما کی سیراب شده‌اید… اما با همة این سختی‌ها آن شیرینی معامله چیز دیگری است. امام به ما یاد داده است برای این مملکت اگر صد بار هم بمیریم باز هم ارزشش را دارد.

    سه چیز خوبی که جنگ برای شما داشت؟

    به شدت ما را راسخ و پایدار کرد برای ادامه زندگی بعد از جنگمان. آنجا متکای زیر سرمان آجر و سنگ بود و… صبر و آرامش ما را به شدت بالا برد که اگر این‌گونه نبود تحمل چنین شرایطی را امروز نداشتیم. و در کل انسانیت را به معنای کامل به ما یاد داد.

    اگر قرار باشد همین الان یک معجزه برایتان اتفاق بیفتد چه می‌خواستید؟

    اگر برای من تضمین می‌شد که عاقبت من به خیر است، هیچ چیز دیگری از خدا نمی‌خواستم.

    من متولد 1368هستم، باتوجه به آن بیست سالی که از جنگ گذشته توصیه شما به بچه‌های هم سن و دوره من چیست؟

    اگر کسی بیاید و همه چیز به شما بدهد و بخواهد یک انگشت شما را ببرد به نظر من خیلی کار احمقانه‌ایست… من معتقدم هر کاری که انجام می‌دهیم باید خالصانه و برای خدا باشد. تا این باور را نداشته باشیم هرکاری که انجام می‌دهیم بی‌خود و بی‌فایده است. چون دنیا فانی است و انجام کار برای دنیای فانی بی‌فایده است. شب که شد موقع خواب از خودتان بپرسید چند تا دل را شاد کردید؟ از خودتان بپرسید چند دل را شکاندید؟ ببنید جواب قانع‌کننده‌ای دارید که به خودتان بدهید؟

    از شهید همت برایمان بگویید.چرا خواستید اسم وبلاگتان عاشق همت باشد؟

    شهید همت را ما فقط به نام یک بزرگراه می‌شناسیم. اما او یک موجود استثنایی بود. همة کارهایش عجیب و غریب بود… هیچ وقت از بچه‌ها جدا نمیشد. ما ندیدیم او خواب داشته باشد. فکر می‌کنم اگر امروز بود مشکلاتمان کمتر بود. اما ما امروز بی‌مهری زیاد می‌بینیم. حتی پیش می‌آید که یک مسئول به ما حسادت می‌کند. آن وقت‌ها در جنگ شهید همت به ما می‌گفت سعی کنید شهید شوید. می‌گفتیم چه فرقی می‌کند؟ می‌گفت: اگر بمانید سختی زیاد خواهید کشید. باید با مردم درد دل کنم. اینها شکایت نیست، درد دل است!

    شهید همت همیشه به فکر بسیجی‌ها بود. اولویت او سلامت و آسایش رزمنده‌ها بود. او خود را وقف رزمندگان می‌کرد.

    جانباز را از زبان یک جانباز تعریف کنید.

    در مورد کسانی که قدم در جبهه گذاشتند،کلمه جانباز به معنای این است که از جسم خاکی بگذریم که اگر به زمین بسته باشیم رشد نخواهیم کرد. سکوت امیرالمؤمنین(ع) جانبازی است، سکوت آیت‌الله بروجردی جانبازی است، برای اینکه اگر روی هوی و هوس پا بگذارید جانبازی کرده‌اید.

    اگر جامعه را درخت فرض کنیم، جانباز کجای این درخت است؟

    ریشه. ریشة درخت گسترده‌تر و باعث بقای جامعه است.

    درصد جانبازی شما چقدر است؟

    ما قطع نخاعی‌ها به 70 درصد معروفیم که معمولا بالاترین درصد امکانات به ما تعلق می‌گیرد. اما مظلوم آنهایی که از این درصد کمتر هستند و چیزی به آنها نمی‌دهند. جانبازان نابینا و افرادی مثل آقای سلامت که قدرت حرکت ندارند و علاوه بر آن در اثر موج انفحار شنوایی‌شان را هم از دست داده‌اند، بالای 70 درصد محسوب می‌شوند. اینها یکسری معیارهای بین‌المللی است که برای مجروحین جنگی در نظر گرفته شده. بعضی‌ها با این بدن مجروح کار می‌کنند و این خیلی سخت است، خیلی سخت. خیلی‌هاشان برای خرج و مخارج مسافرکشی می‌کنند و خیلی کارهای سخت دیگر… یکی از جانبازان را می‌شناسم که وضعیت قطع نخاعی او به‌گونه‌ای است که فقط می‌تواند سرش را تکان دهد. قرار بود رییس‌جمهور به دیدن او برود، آن موقع به پدرش گفته بود اگر بفهمم از ایشان چیزی خواسته‌اید، از اینجا (خانه) می‌روم. برایمان دعا کنید، دعا کنید که اسیر این درصدها نشویم. بعضی وقت‌ها با خودم فکر می‌کنم آیا با این کارت جانبازی بنیاد شهید می‌شود از قیامت رد شد؟

    من به عنوان یک جوان هزارتا امید و آرزو دارم و می‌خواهم زندگی کنم. اما از خودم سؤال می‌کنم کسی که آن زمان جوان و هم سن و سال من بوده چطور رفته جنگ؟ واقعا جواب این سؤال چیست؟

    خیلی طبیعی است که جوان امروز امید و آرزوی خودش را دارد، باید هم داشته باشد. اما یک چیز‌هایی فطری است. همه ما از خودمانم سؤال می‌کنیم که آیا عاقبت من خاک شدن و رفتن است؟

    کسی که یک دوچرخه می‌سازد برای آن وسیله دفترچة دستورالعمل هم درست می‌کند، چطور ممکن است کسی که ما را خلق کرده برای ما دستورالعمل نداشته باشد؟ جوانان آن دوره هم افکاری داشتند و به آرمان‌ها و اهدافی ایمان داشتند که باعث شد موجب حرکت آنها برای دفاع شود، فکر کنید مال و ناموس و شرف و حیثیت و سرزمین شما در خطر است، آیا شما آرام می‌نشینید؟ مسلما نه. از بین همان جوانان یکی را می‌شناختم که شهید شد.

    یادم هست یک روز ماه رمضان دیدم موتورش را بدون آنکه روشن کند به زحمت از یک کوچه سربالایی، بالا می‌کشید. گفتم چرا این طوری می‌کنی؟ گفت: ساعت خوبی نیست مردم روزه دارند، شاید در حال استراحت باشند، صدای موتور اذیتشان می‌کند.

    از بین همان جوان‌ها که می‌گویم یک نفر بود که برای خنثا کردن مین. وقتی مجبور بودیم خودمان را روی مین‌ها بیندازیم پیشنهاد کرد اسامی‌مان روی تکه کاغذهای کوچک بنویسیم و قرعه‌کشی کنیم. در قرعه اسم خودش درآمد!! رفت خودش را روی مین انداخت و شهید شد. بعد که کاغذهای قرعه‌کشی را نگاه کردیم دیدیم روی همه آنها نام خودش را نوشته!

    دنیای عجیبی است. آن روزها کسی را می‌دیدیم که آن‌طور خودش را فدا می‌کرد، اما حالا در جامعه احساس ناامنی می‌کنیم. اگر قرار است یک ماشین را به تعمیرگاه بدهیم، ده جور بالا و پایین می‌کنیم که چه بلایی سر این ماشین می‌آید؟

    در جنگ یک شهید را دیدیم که عرق‌گیر وصله پینه‌خورده‌اش از زیر لباس رزم پاره‌شده‌اش پیدا بود. یکی به من گفت: می‌دانی این کیست؟ گفتم نه. گفت: این مسئول تدارکات گردان است.

    کسی که همه امکانات و لباس و تجهیزات در اختیارش بوده اما لباس تنش این است که مبادا بچه‌ها بی‌وسیله بمانند.

    حال عجیب است کسی که مسئول می‌شود سطل آشغال اتاقش چهارصد هزار تومان قیمت دارد!

    این گفتگو در سیزدهم مردادماه 1387 (روز جانباز) در فرهنگسرای دانشجو و در جلسة نقد وبلاگ‌های دینی، به مدیریت ابوالفضل درخشنده صورت گرفته است.

    وقتی تیر خورده بودم و قطع نخاع شده بودم، برام حال و هوای غریبی بود، چون می‌دیدم دست‌ها و پاهام سر جاشه، به ظاهر اتفاقی نیفتاده. اما نمی‌تونم پاهام رو حرکت بدم و این اصلا حس خوبی نیست! تشنگی شدید در حالی‌که آب توی قمقمه‌ات جوشه، تازه اگر جوش هم نبود نمی‌تونستی با وجود خون‌ریزی شدید آب بخوری چون وضع بدتر میشه، حالا تصور کنید که توی این شرایط آدم چه حال و روزی داره.

    خاطرم هست بچه‌هایی را که قطع نخاع شده بودند، اما از برج‌های فلزی به زحمت خودشانم را بالا می‌کشیدند و می‌گفتند توانایی دیدبانی که داریم…

    شهید همت را ما فقط به نام یک بزرگراه می‌شناسیم. اما او یک موجود استثنایی بود. همة کارهایش عجیب و غریب بود… هیچ وقت از بچه‌ها جدا نمیشد. ما ندیدیم او خواب داشته باشد. فکر می‌کنم اگر امروز بود مشکلاتمان کمتر بود.

    از بین همان جوانان یکی را می‌شناختم که شهید شد. یادم هست یک روز ماه رمضان دیدم موتورش را بدون آنکه روشن کند به زحمت از یک کوچه سربالایی، بالا می‌کشید. گفتم چرا این طوری می‌کنی؟ گفت: ساعت خوبی نیست مردم روزه دارند، شاید در حال استراحت باشند، صدای موتور اذیتشان می‌کند.

    منبع : حوزه

  • صلواتي برابر با ثواب ده هزار صلوات

    اللهمَّ صَلِّ عَلی سَيِّدِنا وَ نَبينَا مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ ، مَا اختَلفَ المَلوَانِ و تَعاقَبَ العَصْرَانِ وَ کَرَّ الجَديدانِ وَاسْتَقبَلَ الفَرقَدانِ وَ بَلغ رُوحَهُ وَ ارواحَ اهْلِ بَيْتِهِ مِنِّی التحِيَّةَ وَ السَّلامَ .

  • حدیث: گرفتاری بزرگتر به روایت حضرت علی علیه السلام

    آدمی از ذلت و حقارت و کوچکی اظهار ناراحتی و اندوه می کند و همین جزع و بیقراری او را به ذلت بزرگتری گرفتار می نماید.

    امام علی علیه السلام

  • متنی از رزمنده بسیجی و شاعر دفاع مقدس برادر حاج امیر عابدی – جامانده

    متنی از رزمنده بسیجی و شاعر دفاع مقدس برادر حاج امیر عابدی – جامانده

    به نام خدا

    در هوای سرد زمستانی جنوب، خورشید از پشت تپّه ها آرام آرام به سوی قلب آسمان از جادۀ همیشگی شرق به غرب در حرکت بود. یک صبح دل انگیز زمستانی در منطقه دشت عبّاس در مقابل سایت چهار، اردوگاه را در هجمۀ سرو صدای بچّه های گردان که با نزدیک شدن زمان عملیات به تکاپو افتاده بودند، به تماشا نشسته بود همین چند ساعت قبل بود که در مراسم صبحگاه و متعاقب آن نماز صبح، فرماندهان نوید عملیات را دادند و بعد از آن گویی جشنی در پیش باشد هر کسی به کاری سرگرم بود  یکی پوتین ها را واکس میزد دیگری سلاح خود را روغن کاری مینمود بعضی ها در گوشه ای دور از بقیه صورت به خاک نهاده و با معبود خود، گرم عشقبازی بود ند برخی وصیّت نامه هایشان را بازنویسی می کردند خلاصه اردوگاه در شمیم عملیات غرق شده بود از همه مهمتر این که وعدۀ دیدار با فرماندۀ لشگر خود ،مهدی باکری تضمین شده بود. روز به سرعت در حال تمام شدن بود و در مقابل حمام های صحرایی صفهای طولانی تمام نشدنی برای غسل شهادت نوید روحیّه بالای بسیجی ها برای عملیّات آینده را به رخ می کشید. شام را سبک دادند تا سنگینی آن موجب رخوت تن نگردد. آفتاب در انتهای مسیرخود در منتهی الیه غرب رو به افول بود در تاریکی شب بعد از نماز جماعت مغرب و عشاء گردان به ستون در مقابل فرمانده لشگر خود مصمّم و استوار باهیکلی آمد. بعداز شنیدن صوت ملکوتی قرآن، مردی با قامتی بلند و استخوانی و چهره ای نورانی وخندان در پشت تریبون قرار گرفت از میان گفته های آن شب فرمانده، در خاطرم مانده که می گفت: شما به جبهه آمدید چون تکلیف بود و امر حضرت امام، لذا شکست و پیروزی برای ما معنایی جز عمل به تکلیف نیست بنابراین شما، ای شیران غرّندۀ اسلام و ای خط شکنان و سربازان بی نام و نشان اسلام به پیش بتازید که تحت هر شرایطی، شما پیروزید و امّا توصیۀ من به شما بسیجیان عاشق این است که از خدا بخواهید تا قبل از اتمام جنگ به شهادت برسید چون در صورت زنده ماندن، وفاداری سخت خواهد بود آنانکه می مانند بایستی زینبی بمانند که می دانیم بسیار مشکل خواهد بود … از منظر نگاه من جا مانده های بعد از جنگ سه گروه خواهند بود گروه اول: کسانی اند که می گویند، روزگاری که جنگ بود ما هم رفتیم و جنگیدیم و قسمتمان این بود که بمانیم و چون به تکلیفمان عمل کردیم برما دینی نیست، وامروزه باید به فکر دنیایمان هم باشیم لذا غرق در سودای عشق با دنیا و تجمّلات آن از مسیر عشق خارج میشوند بی آنکه ذرّه ای احساس پشیمانی کنند و البته زیان میکنند و بر گذشته شیرین خود پرده ای سیاه می افکنند. گروه دوم: جامانده هایی که در کوران زندگی مادّی، وقتی خود را از دنیا داران و ثروتمندان عقب تر می بینند بر خود نهیب میزنند که ای دل غافل، ما بیخودی رفتیم و جنگیدیم و عدّه ای دیگر در شهر مانده و بار خود را بسته اند کاش ماهم جبهه نرفته بودیم و صد البته جبهه رفتن خود را می پوشانند و از اعلام آن شرم میکنند چرا که با گروه دنیا دوستان بُر خورده و در مسیری مقابل و ضد مسیر گذشتۀ خویش گام بر میدارد لذا اینان بسیار زیان کارترند. گروه سوّم: امّا اینان که تعدادشان بسیار کمتر از دو گروه قبلی میباشد بر مسیر خود محکم و استوار میمانند امّا در غربتی سهمگین و تنهایی خویش ناچارند گوشۀ عزلت گیرند یا در مقابل باطل بایستند و امان از غربت …امان از غربت و تنهایی کسی را نخواهند یافت که درد دل کنند همواره روزی هزار مرتبه حسرت شهید نشدنشان را میخورند پس از خداوند بخواهید شما و ما را در درد غربت و تنهایی نیازماید و مارا هم به شهادت برساند. گفته های شهید مهدی باکری اشک را در دیده هامان جاری نمود آن روز غربت امروز را دیدیم امّا به واقع با رگ و پوست نچشیدیم چراکه آنگونه تقلّا می کردیم که نمانیم و برویم. لیکن غربت دامن ماراهم گرفت شب و روزمان را در یاد و خاطر همسنگرانمان طی می کنیم .بعد از اتمام گفته هایش در انتها همه را به عملیّات نوید داد و بعد از آن سیل هجوم بسیجی ها به سمت او آغاز شد مهدی در میان عاشقان خود بود و به فرماندهانی که میخواستند او را از بچه ها جدا نموده و مانع این عشق بازی شوند عتاب کرد که من خادم اینانم من بدون این بسیجی ها هیچم من دراین دقایق در کنار برادر، یار و همراه و معاون لشگر خود، شهید حمید باکری بودم و گرم صحبت بودیم حمید از من خواست شعری برای همه بخوانم امّا من حیف میدانستم که زمان شیرین بودن با این دو برادر آسمانی را با شعر خواندن از دست بدهم به واقع چشم از آنان برگیرم و بر نوشته های کاغذ بدوزم لذا زیر بار نمی رفتم که ناگه شهید مهدی باکری که  مرا با شهید  بهمن نجفی  و اکبر حاجی پور معاون و فرماندۀ تیپ عمّار از لشگر حضرت رسول دیده و از آن روز به اسم میشناخت از میان شلوغی به سمت ما آمده وبا شوخی و خنده گفت همه ساکت باشند که شاعر لشگرمان را گیر انداختیم و باید برای  ماشعر بخواند.

    اصرار آقا مهدی باعث شد تا من غزل مولانا را بخوانم

    روزها فکر من این است و همه شب این سخنم         که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

    ازکجا آمده ام آمدنم بهر چه بود                        به کجا میروم آخر ننمایی وطنم

    مرغ باغ…

    غزل را که تا آخر خواندم بعد از تعریف و تمجید، دو برادر از من خواستند که شعری از خودم برایشان بخوانم و من هم غزلی را که آن روزها تازه سروده بودم را خواندم

    هرهای که افتاد از آن هوی تو افتاد                     دل شاد که اندر خم ابروی تو افتاد

    این فتنه که از دوش در این میکده برخاست              از آینۀ آن رخ دلجوی تو افتاد

    پیری بدر آمد زخرابات که محراب                     در فتنۀ آن میکده از بوی تو افتاد

    یاری که چو دیوانه هراسان غمت بود                  خوش باد که در سلسلۀ موی تو افتاد

    آن دل که عطش داشت ز سودای فراقت               سرگشته سحر در طلب جوی تو افتاد

    از دست من آن باده که لغزید و بیفتاد                  هنگام طواف سر گیسوی تو افتاد

    تا سایۀ ابروی تو در منظر جان شد                   شوریده شد و در بدر کوی تو افتاد

    همین غزل کافی بود تا باکری ها تمجید از من را دقایقی طولانی رها نکنند به ویژه مهدی که تکرار میکرد:

    از دست من آن باده که لغزید و بیفتاد        هنگام طواف سر گیسوی تو افتاد

    و مدام میگفت: پسر تو چی سرودی به راستی که تو خود یک پا مولانایی. آن روز و غروب به یاد ماندنی از گذر برگ های کهنۀ ایّام هنوز برای من عطر تازگی دارد و یادآوری آن ثانیه ها، حتی سرشگ دیدگانم را جاری می سازد لحظات آخر و قبل از عملیّات را با روبوسی آن دو به پایان رساندیم حمید، آرام در گوشم نجوا کرد که برادر نجفی از ما خواسته بود ترا از گردان خط شکنها دور کنیم امّا تو خود رضا ندادی پس مراقب خودت باش و اگر شهید شدی ما را هم بطلب…. افسوس که آن دو فرشته به گونه ای به پرواز درآمدند که حتی از پلّکان عروجشان هم نشانی نماند حمید در هفتم اسفند سال 1362 در کنار پل طلاییه بعد از مقاومت جانانه چند شب و روزه از شروع عملیّات خیبر به معراج معشوق بال زنان به پرواز درآمد و پیکرش هم در همان جا مفقود شد و مهدی هم درست یک سال در فراق برادرش سوخت و دم بر نیاورد تا در عملیّات بدر در اسفند 1363 در کنار دجله بعد از مجروحیّت از ناحیۀ سر با قایقی که به دستور فرماندهان ارشد جنگ برای انتقال او به عقبه آمده بود بر اثر اصابت توپ و خمپاره در اعماق آبها برای همیشه مدفون و ناپیدا شد تا عاشقانش در حسرت همیشگی از مزارش به انتظار بنشینند. شب تازه سایۀ تار خود را گسترده بود که ماشینهای آیفا آمدند با آمدن آنها شور و شعف بچه ها به اوج خود رسیده بود گروهانها به ترتیب دسته ها سوار بر آیفاها شده و بعد دقایقی با فاصله و البته بعد از رسیدن به منطقه رملی وعبور از چنانه همه چراغ خاموش و آهسته حرکت میکردند با نزدیک شدن به پشت خط مقدم بارش خمپاره ها هم با هارمونی خاصی باریدن گرفت با رسیدن به قرارگاه تاکتیکی بچه ها به سرعت پیاده شده و با فاصله ازهم در گوشۀ خاکریز، در حال استراحت بودند بیشتر رزمنده ها در این مواقع زیارت عاشورا میخواندند نزدیک نیمه شب بود که ستون ما به دستور فرماندهان حرکت کرد. از بالای خاکریز عبور کرده و به قلب پیکار نزدیک میشدیم غافل از اینکه دشمن با همکاری ستون پنجم یعنی منافقان و دیگر خود فروختگان ضد انقلاب از حملۀ ما خبر داشته و به انتظار مان در کمین های متوالی و متعدد نشسته بودند لذا بارش آهن پاره ها در آسمان کمتر و شک برانگیز بود حتی من به یکی از بچّه ها به شوخی گفتم در عقبتر که بودیم بارش توپ و خمپاره زیاد بود امّا الان دریغ از منوّر و دوشیکا….در همین احوال یکی از بچه ها که ازستون جا مانده و گم شده بود با سر و صدا از پشت خود را رساند فرمانده که عصبانی شده بود و دقایقی همه معطل او شده بودیم به وی عتاب و تندی کرد و ناگهان سروصدای تعدادی عراقی آمد که ظاهرا برای اسارت می آمدند تا به نزدیک ما رسیدند ناگهان آتش رگبار دوشیکا از پشت سر و مقابل ما را مبهوت خود کرد و نگو که ما در محاصرۀ کامل دشمن هستیم و آنان از ابتدای غروب در انتظار ما بودند ما در حال عبور از مسیر معبر زده شده در قلب میدان مین بودیم که درگیری آغاز شد خط کمین اصلی دشمن بعد از میدان مین بود رگبار کالیبر و دوشیکاهای بعثی ها هم سطح زمین بود از هرسویی آتش آهن پاره ها امانمان را بریده و تیرتراش های دوشیکا هم صدا با آتش رگبار شلیکاهای چهارلول و دو لول چهارده ونیم ضدهوایی به جای هواپیما به جنگ نیروهای پیاده اسلام آمده بود توپهای ضد هوایی 23 اهدایی شوروی آن روزها نیز در نبردی نابرابر با خط شکنان در حیرت از عزم راسخ لشگریان عاشورا مدام در آتش افکنی بودند گلوله های بزرگ ضد هوایی که اکنون ضد نفر شده بود به هرکس که میخورد نصف بدن او را هم با خود می برد نعرۀ مستانۀ مردان   با سماء عاشقانه شان در میان طوفانی از هجمۀ انواع سلاحهای سبک و بیشتر سنکین دشمن همزمان با یورش تانکهای مجهز به آخرین تکنولوژی نظامی غرب منظر عشقی را به تصویر کشید به یاد ماندنی ،عاشورایی دیگر در رمل سوزان فکه که کربلایی دیگر را به تکرار نشسته بود آسمان غرق در نورباران انواع منوّرهای دشمن علی الخصوص منوّرهای خوشه ای که تا سطح زمین ریزش کرده و اگر ذرّه ای از آن به کسی برمیخورد تا مغز استخوانش را میسوزاند و همان هم شد چند تن از بچّه ها که تراشه ها و خوشه های منورها به سر و پشتشان اصانت نموده بود فریاد سوختم سوختمشان از نهادشان تا فلک میرسید صدای الله اکبر بچّه ها با صوتهای زیبای یا حسین یا مهدی یا زهرایشان سمفونی رقص الفاظ در فضای مجازی عاشقان ارکستر سماع مردان بود در بزم جنون، و مرگ در خوف از هم آوردی شیربچۀ های بسیجی از کنج عزلت برون و به سوی قلعۀ دشمن بال زنان پرگشوده و در سیمای وحشت زدۀ شان متجلی شده بود صدای شنی تانکها ناگهان ما را به خود آورد خصم زبون در جنگی نابرابر از عجز خود به زره پوشهایش پناه برده بود تیرهای ضدهوایی های آنان بر هیبت مردان، تنها تکه های بدنشان را با خود میبرد امّا در مقابل ایمان راسخ و یقین حیدریان خیبرشکن سرتسلیم فرود آورده و دست التجایش رابه تانکهای پیشرفتۀ غربی یازیده بود با چشم دل که مینگریستی، عرشیان را در تماشای بازی مرگ و جنون می دیدی که تبسّم لبهایشان نشان مدال افتخار مردان بود که به قدسیان اهداء کرده اند. از شرح ماجرای آن معرکۀ شیدایی همین بس که دشمن با وجود اطّلاع از زمان و مکان دقیق عملیّات ما، سراسیمه و دست پاچه به هر سویی آتش می افکند و کار به جایی رسید که خمپاره های 60 و متعاقب آن خمپاره 120و توپ هایشان با کاتیوشاهایشان خودی و غیرخودی را در کام مرگ می کشاند .در میان هجوم     بی امان تیرها و توپها خود را ابتدا از میدان مین که ساعتهای اوّلیه حمله در غافلگیری دشمن گیر کرده بودیم به داخل کانل باریک و تنگی کشاندیم و این آغازی بود بر  قصۀ شیرین عطش در دو روز بعدی تاریکی در میان بوی باروت و دود و گلوله ها .تاریکی رخت بربسته و آفتاب بر سیطرۀ آسمان تکیه زده بود که با اوّلین فرصتی که به هر کس دست میداد دستی به کولۀ جیرۀ غذایی و قمقمۀ آب خود می برد. روز در میانۀ راه خود بود که سرمای زمستانی جنوب در شب سوزناک خویش به گرمای طاقت فرسای کویری رنگ عوض کرد. رمل های فکّه سرناسازگاری داشتند داغ بودند و سوزان انگار نه انگار که همین رمل ها بودند که  چند ساعت پیش تر در تاریکی شب و خروس خوان سحر آوای سوز و سرما  سر میدادند به دستور ارشد گروه جیرۀ خشک را تقسیم بندی کرده و آب را به جرعه می نوشیدیم غروب که رسید دوباره ارکستر آهن پاره ها و آتش پاره ها آغاز شد و باز شبیخون تانکها بود و سینه های ستبری ماو فریاد های مردانه دشت رملی مملو از پیکرهای پاره پارۀ بسیجی ها ،با حوضچه های خونی کوچک و بزرگ که در سطح فکّه جلوه نمایی میکرد تابلوی زیبایی بود از شاهکار خلقت گوش جان که میدادی صدای دلنشین از میان پیکرهای شهدا و از ژرفای حوضچه های خونی برمی خواست، این چنین:

    فَتبارک الله الاَحسنُ الخالِقین

    شب تعدادی از عراقی ها به قصد نزدیک شدن به کانال درگیری شدیدی را آغاز کردند و باز برخی از انتخاب شده ها به معراج پرگشودند. نردبان  شهادت  تا دو روز بعد، همچنان علم شده و استوار از میان ابرهای مه گرفتۀ   سینه های غبارآلود انسان هایی چون من برای خود مسیر می پیمود و فقط آنچه ماند خاطره ای از آن روزها بود..

    امیرعابدی:  جامانده

  • سخن قرآن – پیش گفتار

    بسم الله الرحمن الرحیم

    پیش گفتار :

    « الحمدلله رب العالمین و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین سیما بقیه الله فی الارضین و اللعن علی اعدائهم اجمعین ».

    مجموعه حاضر که کلیاتی از سخنان اهل بیت علیهم السلام و خود قرآن در مورد این ودیعه آسمانی است را در اختیار شما قرار می دهد و همچنین هدف از نزول این نور فروزان و احتیاج ما به این کتاب و شیوه تفکر کردن در آیاتش و….

    بر حسب نیاز ذاتی ووجدانی بشر در هر عصرودوره به حقایقی که با فطرتش سازگار باشد واو را به سعادت وکمال لایق خود برساندوهم چنین نیازهای روحی بشرخدای متعال انبیائی را فرستادوبعضی را بربعضی دیگر برتری بخشید(تلک الرسل فضلنا بعضهم علی بعض)بعضی راصاحب شریعت قرار داد که دستورات حق تعالی رابه بندگانش برسانند.لذا بر خلق خویش منت نهاد وآخرین فرستاده خود حضرت خاتم صلوات الله علیه را که تمامی حقایق عالم را باخود همراه داشت به سوی بندگان خود روانه ساخت که به تمامی نیاز های بشر پاسخ دهد واوراباقرآنی همراه کرد که حضرت علی علیه السلام آنرا به دریای بی نهایت ژرف وعمیق معرفی میکند که هفت بطن داردوهربطن هفتاد بطن…

    من فکر میکنم مشکلات انسان این عصر عدم آشنایی با این صحیفه نورونشناختن حقایق ومبانی قرآنی است.حتی در بین مذهبی های ما افراد زیادی هستند که از مبانی قرآن فقط به تلاوت حروف اکتفا کرده اندواز حقایق ورموز قرآن غافل اند.

    آنجاکه خدای متعال میفرماید:

    «یعلمون ظاهر من الحیوةالدنیاوهم عن الآخرةهم غافلون »اشاره به همین سطح بینی داردو همین ظاهر بینی.

    حضرت امام  خمینی رحمت الله علیه در  شرح  دعای سحر   می فرمایند:ای بیچاره!در  راه  پروردگارت  به تلاش ومجاهده برخیز ودل خویش  را  پاک  سازواز قلمرو شیطان خارج شووترقی نما  و  کتاب     پروردگارت را  مطالعه  نما……و بر  پوسته   آن    توقف روامداروقطعاًمپندار که کتاب آسمانی و قرآن نازل ربانی،جزاین پوسته وصورت چیزی نیست؛زیراایستایی بر صورت وماندگاری بر عالم  ظاهری   وعدم گذربه مغز وباطن هلاکت و مرگ ،و ریشه همه نادانی واساس انکار نبوّت هاوولایت هاست؛زیرا اولین کسی که بر ظاهرایستاد وقلبش از گام نهادن به باطن کور گشت ،شیطان منفور بود که به ظاهرآدم نگریست ومطلب بر او مشتبه شد . [1]

    «وماتوفیقی الا بالله علیه توکلت والیه انیب».

  • زندگینامه سردار سر لشکر جاوید الاثر حاج احمد متوسلیان

     

    پانزدهم فروردين ماه سال 1332 از خانه محقر و کوچک آقاي حاج غلامحسین متوسليان در محله امامزاده سید اسماعيل تهران صداي هلهله و شادي به آسمان بلند شد، گريه کودکانه احمد با شنيدن اذان محمدي آرام گرفت .هنوز کودکي بيش نبود که بيماري قلبي او را به اتاق عمل کشاند، او بعد از بهبودي نسبي به مدرسه رفت و ضمن آموختن علم ،پدر را در جهت تأمين معاش خانواده ياري رساند. در سن 10 سالگي کشتار بي‌رحمانه مردم را در 15 خرداد سال 1342 مشاهده کرد.و از همان زمان با خود عهد بست تا برپايي عدل و داد ياور خميني کبير (ره‌)باشد، تکثير اعلاميه‌هاي امام (ره) از جمله اقدامات او در مبارزه با رژيم بود، متوسليان در سال 1351 موفق به اخذ مدرک ديپلم فني گشت.سپس به خدمت سربازي رفت و با درجه گروهبان دومي در دسته سازماني فرمانده تانک به شهر سر پل ذهاب اعزام شد، بعد از اتمام خدمت سربازي در يک شرکت تأسيسات فني کارش را آغاز نمود . سال 1354 فعاليت‌هاي سياسي خود را گسترش داد و در بهار همان سال به بهانه مأموريت شغلي به عنوان کارگر برق به خرم‌آباد رفت ،اما مأمورين در اين شهر متوجه فعاليت‌هاي او شده و او را در پانزدهم شهريور ماه هنگام تکثير اعلاميه دستگير نمودند.50 روز شکنجه در زندان مخوف فلک الافلاک، احمد را ضعيف و رنجور نمود ،اما از پاي ننشست .در پائيز سال 1357 در پي اوج‌گيري اعتراضات مردمي آزاد شد و مسئوليت تظاهرات و اعتراضات محله‌هاي جنوب شهر تهران را پذيرفت، بعد از پيروزي انقلاب به همراه ديگر سربازان امام در برپائي کميته انقلاب اسلامي و سپاه پاسداران نقش عمده‌اي ايفا کرد.با آغاز غائله کردستان به آنجا رفت و ابتدا شهر بوکان را از حضور ضد انقلاب خالي نمود، سپس شهرهاي مهاباد، سقز،‌ بانه و مرزهاي غربي ايران را پاکسازي نمود.مردم در اين زمان او را اسد کردستان و يل کردستان مي‌ناميدند. با آزادسازي سنندج و مريوان، احمد يکه تاز ارتفاعات کردستان گشت. او بعد از انجام عمليات غرورآفرين محمد رسول‌الله (ص) و بازگشت از سفر حج ،تيپ 27 محمدرسول‌الله را تشکيل داد و در سوم خرداد ماه سال 1361 ،ساعت 11 صبح به همراه افراد تحت امرش قدم به خاک خونين خرمشهر نهاد. عمليات پيروزي فتح‌المبين و بيت‌المقدس از ديگر افتخارات حاج احمد متوسليان در طول سالهاي دفاع مقدس بود. او در همين زمان همراه دوستانش به لبنان رفت، در روز چهاردهم تيرماه سال 1361 به همراه سه تن از همرزمانش به سمت بيروت حرکت کرد ولي در هنگام ورود به شهر درمقابل ايست و بازرسي توسط مزدوران حزب فالانژ علي‌رغم مصونيت ديپلماتيک دستگير شدند. ديگر هيچ‌کس آن قامت رشيد و آن چهره پر صلابت جبهه‌ها را نديد.

    آلبوم تصاویر حاج احمد متوسلیان شیر در زنجیر

  • مراسم یادبود شهیداسماعیل قهرمانی جانشین لشکربیست و هفت محمدرسول الله صلوات الله علیه

    بسم الله الرحمن الرحیم
    مراسم یادبود شهیداسماعیل قهرمانی درهیئت ماهانه رزمندگان گردان انصارالرسول لشکربیست وهفت محمد رسول الله (ص)برگزارمی گردد.این شهیدبزرگوارازجمله عزیزانی است که اقدامات موثری درپیشبرد اهداف دفاع مقدس بویژه درلشکر27محمدرسول الله (ص)داشته است که به عنوان نمونه می توان به تشکیل گردان انصارالرسول اشاره کرد .این شهیدبزرگواردرعملیات رمضان درسمت جانشینی لشکربیست وهفت  به فیض  شهادت نایل آمدوهنوزپیکرمطهراین شهیدعزیزبدست نیامده است.
    یادونام وراهش گرامی باد.
    زمان مراسم :سه شنبه 130/4/28 ازهنگام وقت نمازمغرب وعشاء
    مکان مراسم :تهران خیابان شریعتی قلهک(دروس)خیابان هدایت کوچه شهیداعرابی پلاک  30
    روابط عمومی گردان انصارالرسول
    محمد کشوری